EGIPT (Arabska Republika Egiptu) Stolica: Kair Waluta: funt egipski (EGP), 1 EGP = 100 piastrów; 1 USD = 5,45 EGP (kurs z 11.04.2008) Język urzędowy: arabski

Egipt , nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone częściowo w północno-wschodniej Afryce i częściowo w Azji (półwysep Synaj), nad Morzem Śródziemnym i nad Morzem Czerwonym, pomiędzy Libią a Izraelem i Strefą Gazy.

KLIMAT panujący w Egipcie jest dużo cieplejszy i bardziej suchy niż w Polsce, od wiosny do poźnej jesieni dzień jest bardzo długo i nawet zimą przy bezchmurnym niebie temperatury są bardzo wysokie.

Sharm el Sheikh	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX	X	XI	XII
Dzień	20	21	24	28	32	34	35	36	32	31	27	21
Noc	9	10	13	17	21	24	25	26	23	20	16	12
Woda	19	20	20	21	23	25	29	29	28	25	23	19

Hurghada	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX	X	XI	XII
Dzień	21	21	23	26	30	31	33	33	31	28	26	22
Noc	10	10	12	16	21	24	25	25	23	20	16	12
Woda	22	21	22	23	25	26	27	28	27	27	25	24

WIZA, PRZEPISY WJAZDOWE. Między Polską a Egiptem obo­wiązuje ruch wizowy. Obywatel RP może przed przyjazdem do Egiptu ubiegać się o wizę w egipskim przedstawicielstwie dyp­lo­matycznym lub otrzymać ją na lotnisku po opłaceniu 15 USD. Dotyczy to zarówno wiz tranzytowych, jak i pobytowych. Wizy turystyczne wystawiane są na pobyt 30-dniowy. Warunkiem otrzymania wizy w związku z podjęciem nauki lub wizy upraw­niającej do pracy, zwykle na rok, jest uprzednie uzyskanie zezwolenia miejscowych władz. Paszport powinien być ważny przynajmniej o 3 miesiące dłużej niż wiza. W razie uszkodzenia lub utraty paszportu należy zwrócić się do Wydziału Kon­su­larnego Ambasady RP w Kairze o wydanie paszportu tymcza­sowego, a następnie wystąpić do lokalnego, egipskiego urzędu paszportowego o potwierdzenie wjazdu oraz wizę wyjazdową. Wiza ta jest ważna przez 7 dni. Osoba, która chce przedłużyć pobyt, powinna zwrócić się w tej sprawie do miejscowego urzędu paszportowego. Możliwe jest uzyskanie przedłużenia ważności wizy na 90 dni.

PRZEPISY CELNE. Egipskie przepisy celne nie odbiegają od przepisów ogólnie przyjętych w Europie. Podróżny wwożący do Egiptu rzeczy osobiste znacznej wartości (kamera, aparat foto­graficzny) powinien starannie wypełnić deklarację celną i za­dbać o to, aby została podstemplowana przez celnika. Wywóz z Egiptu bez zgody władz celnych większych ilości towarów, np. subsydiowanych leków, grozić może ich konfiskatą, a także wysokimi grzywnami. Wwiezienie do Egiptu walut obcych nie wymaga wypełnienia deklaracji celnej – pod warunkiem że nie przekraczają one równowartości 10 tys. USD. Wywieźć można bez zgłaszania także najwyżej 10 tys. USD (lub równowartość w innych walutach). Ograniczenia zastosowano również w od­niesieniu do waluty miejscowej: opuszczając Egipt, turysta może wywieźć najwyżej 5 tys. EGP. Podróżnym indywidual­nym, nie objętym specjalnymi umo­wami, nie przysługuje zwrot podatku VAT od zakupionych towarów.

PRZEPISY PRAWNE. Przemyt wszelkiego rodzaju narkotyków, w tym również marihuany, obrót nimi bądź ich zażywanie karane są nawet śmiercią. Za środek halucynogenny uważany jest również mak.

MELDUNEK. Nie ma obowiązku meldunkowego.

UBEZPIECZENIE. Obowiązkowe jest ubezpieczenie zdro­wot­ne. Należy mieć na uwadze, iż firmy ubezpieczeniowe czasami kwestionują zasadność kosztów leczenia. W takim przypadku szpital może zażądać od hospitalizowanego gotówki.

SZCZEPIENIA, SŁUŻBA ZDROWIA. Nie występują zagrożenia sanitarno-epidemiologiczne na dużą skalę. Nie ma też obowiązku dokonania określonych szczepień. Jednakże przy dłuższych pobytach, zwłaszcza w południowej części kraju, zalecane są szczepienia przeciw żółtaczce typu A i B, tężcowi, błonicy, durowi brzusznemu oraz febrze, a także profilaktyka przeciwmalaryczna. Należy przestrzegać zasad podwyższonej ostrożności i higieny: często myć ręce, pić wodę przegotowaną lub oryginalnie butelko­waną, dokładnie myć owoce i warzywa. Poziom usług medycz­nych jest bardzo zróżni­cowany. Obok stosunkowo licznych, bardzo drogich przychodni i szpitali o renomie między­narodowej funkcjonuje sieć publicz­nych zakładów opieki zdrowotnej rażąco odbiegających pozio­mem usług od norm europejskich. Koszt standardowej wizyty lekarskiej wynosi 20–40 USD, a koszt jednodniowego pobytu w szpitalu, bez specjalistycznych zabiegów – 100–300 USD. Brak własnych środków finansowych jest równoznaczny z nie­możnością sko­rzystania z jakiejkolwiek opieki lekarskiej.